الان پنجمین فصل سریال لاسته و ما همینجور منتظر قسمت 14 میم. ما یعنی من و منزل.

آیوالله بابام.
امروز رفتم کلاس آی حال نداد، آی حال نداد. خواب بودم به سلامتی تا تهش. بعد هم یه قوطی نوشابه قایم کرده بودم هی داشتم می خوردم پروفسور جون مان فهمید، خشتکم رو پرچم کرد. (دوست دارم کوچیک بنویسم که نخونین)

خونه عمو هستم. تنها یک مشکل دارم، عمو هم دارد، پس ما داریم(منظور مشکل) اینکه یه شعبه از کارخانه ذوب آهن در طبقه زیرین ما در حال کارست! والله کارگران مشغول کارند!   

خانه عمو دو طبقه است؛ یک طبقه خودش می نشیند، طبقه همکف هم که شامل دو مغازه بزرگ است ، معمولا در رهن و اجاره.

یکی از مستاجرها رفته، یعنی ورشکست شده، جایش یکی دیگر آمده. او هم در حال آماده سازی مغازه برای آغاز تجارتش! طی این چند روز مخ هایمان را مربا کرد اینقدر با دریل، اره، چکش و ابزار مختلفه، آلودگی صوتی ایجاد کرده.

دریلش نمی دونم از کدام دریل هاست، هرچی هست صدای همان دریل گنده هایی را می ده که توی خیابان باهاشون آسفالت را می شکافن. اگه مردین یا زنین از جفتشون (همون کنارشون ما جنوبی ها) رد شین!    

دیروز ظهر خواب بودم، داشتم کابوس می دیدم. یکی اسلحه را دستش گرفته بود و به طرفم رگبار بسته بود. درررررررررررررررررررررررررررررررررر. هی توی خواب به خودم می گفتم، خواست خشاب رو پر کنه سنگرم رو عوض می کنم(سنگرم یه آشپال فلزی گنده بود که قبلا نقش ماشینم رو بازی می کرد).

یهو از خواب پریدم، صدای دررررررررررررررررررررر رفت توی ملاجم، زهره ترک شدم از ترس تا فهمیدم این یاروس با این دریل مخ سوراخ کنش.

عمو هم که عشقش خواب ظهره، هی به خودش امیدواری میده که تموم می شه!

بدبختی خواب صبح هم نداریم، از هفت صبح شروع می کنن به چکش زدن!

بالاخره هر آمدنی را رفتنی باید...شاید اولین بار حدود 5-6ماه پیش بود. که نظاره گر لینکی با محتوای سپاسگزاری و خداحافظی بودم. آن موقع تنها یک بیننده بودم و با خودم سؤال می کردم چه شد که او رفت؟ بعدها لینک های دیگر با همین خصوصیات را چندین باردیگر هم  دیدم.

عضو این خانواده بزرگ شدم تا کمی تمرین دمکراسی کنم، اما کمتر از ۴ماه طول کشید، که بقول ان مهندس فلانی که پای مطلب بهروز مدرسی نوشته بود بالاترین آنچنان که می نماید نیست! را بفهمم.

شاید هم هست، اما فهم من توان درک چنین بازه با چندین مجهول و مؤلفه ناپایدار را ندارد.

گله کرده بودم، که اینجا کم بی شباهت به کمیسیون ماده 10احذاب نیست، چرا نگفتم کاملاً شبیه؟ به این دلیل که اینجا احزاب معارض دور هم جمع شدند. اشتباه نکنید منظورم این نیست که نباید جمع بشوند و یا حقی ندارند. طبیعی است که حق دارند همانطور که احزاب در ایران محق هستند و البته تضییع و تضییقاتی در حق شان شده که بر منکرش لعنت!

اما مشکل آنجاست که سایت بالاترین مدام در حال فاصله گرفتن از آن هدف متعالی است که مطمح نظر طراحان آن بوده است.

بیش از نیم جامعه بالاترین تابعی از جامعه زخم خورده ایرانست که سعی می کند عقده هایش را خالی کند. سید ابراهیم نبوی پاراگراف قشنگی دارد، وی می گوید: « دموکراسی یعنی آنکه همه بتوانند یکدیگر را نقد کنند و البته بتوانند به اعتقادات دیگران نیز توهین کنند، ولی طبیعتا کسی مثل ایرانی ها بیمار نیست که از دموکراسی فقط برای همین کار استفاده کند» واقعیت همین است.به خبرهای پر نظر اینروزها توجه کنید.

 من نه بازجوی کسی بوده ام و نه حتی به خدمت سربازی رفته ام-معافیت دائم- اما بخاطر اعتقاداتم بسیار توهین شنیدم. چندی قبل یکی از دوستان پدر مرا مخاطب قرار داد و دیگری مادرم...یکی مچم را گرفت و دیگری پایم...اسم نمی برم که مایه یاس نیکوکاری بعد ایشان نشود.

خسته شدم. ادمی تا جایی توان دارد، اینروزها با شرایط ایران و اوضاع شغل و زندگیم، انقدر مشغله ناراحت کننده دارم که خسته شوم. دیگر توانم نمی کشد. قرار نبود بازنده باشم. قرار بود مدارا کنم و ان را به دوستان نیز هدیه دهم ولی نه من اهدا کننده خوبی بودم و نه دوستان پذیرنده خوبی...

هم او که 6ماه پیش رفت، برنده رفت و هم آنکه امروز می ماند برنده خواهد بود. هر کس هدفی دارد، من و شما و دیگران نیز هم...
به هر حال چندماهی گذشته در کنار هم. فرقی در حالم مشاهده نکردم. قبل از اینکه بیایم توهین نمی کردم اینک نیز نمی کنم.قبل از آمدنم کمتر از حقم وقت دیگران را می گرفتم و اینک نیز هم. قبل از آمدنم یک گوش بزرگ بودم و اینک نیزهم.
 

کلامی هم با مسوولان بالاترین: بترسید از گروه بازی های درون خانه ای که ساختید. از اینکه تملق شما را بگویند سخت ناراحت شوید. نگذارید سایت شما تریبون کسانی شود که از بیرون خانه به شیشه های آن سنگ پرتاب می کنند. سعی کنید مدارا و تساهل و تسامح را نهادینه کنید؛ آنطور نشود که عزیزان چون با اعتقادات من مخالفند مشمول حق وتویشان شوم. به گونه ای یاد دهید که به محتوای لینک رای دهند نه با فرستنده و یا اعتقاداتش..

نگذارید به مقدسات هیچ یک از ادیان توهین شود. بی شک شما بهتر می دانید که رژیم آمریکا و اسرائیل از آنسو بسیار معتقد و دینی هستند تنها فرقشان اینست که در زندگی و قانون داخلش نمی کنند. اما انسانهایی هستند اغلب معتقد.

با حضور خدا و فرستادگانش اوضاع تلطیف می شود و بدون انان کمی کریهه و هراسناک...

هوس زلف توام بود شکستم دادند...وصل می خواستم آینه دستم دادند.

بچه ها، باورش شاید برای همگی تان سخت باشد نمی دانید این دو روز برای نوشتن این چندخط تا چه اندازه با خود کلنجار رفتم. باورم نمی شد که نشود در بالاترین زندگی کرد. اینقدر فضای ملتهب به ادم فشار می اورد که ترجیح می دهد ساعتی در زندان بپوسد تا در بالاترین به سختی نفس کشد...بقول ابوالفضل اردوخانی وقتی می نویسیم ناخودآگاه عقده هایمان را خالی می کنیم. کاش پس از سالی این همه چرک و عفونت تبدیل شود به مهر و عطوفت همگی عزیزان را به خدا میسپارم

پ.ن۱: دوستان عزیز با توجه به اینکه به خودم قول دادم بهیچ وجه دیگه بعنوان یک عضو از بالاترین استفاده نکنم و تنها یک ناظر باشم، چنانچه سوال یا نظری داشتید همینجا درج کنید تا بتوانم پاسخ شما را بدهم. ضمن آنکه از همگی سپاسگزارم.

علیا حضرت پپول در حال در کردن خستگی، بعد از کلی کار، مثل خوردن و خوابیدن        
موجود به این کوپولی و تنبلی تو عمرم یکی دیدم، اونم پسرخواهرم
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
علیاحضرت پپول نشون دادن که بالاخره حساس هم هستن، اونم به فلاش دوربین 
تو، خودت رو بکش. اگه یک ذره تکون خورد! عمراً. کلاً کلاسش خیلی بالاست

القصه عصر جمعه قرار گذاشتیم! قرار شد بخاطر سهمیه بندی بنزین، همه باهم اول یک جا جمع شیم بعد با ماشین بابای امیر بریم خواستگاری. باباش تا من رو دید پرید تو بغلم و شروع کرد گریه کردن، که نگاه کن حاجی این کره خر نفهم رفته کی رو انتخاب کرده!بعدش هم دو سه تا زیر زیره بهم سقلمه زد و آروم گفت اصلا فکر نمی کردم درخواست این نفهم رو قبول کنی، چون من اومدنم رو منوط کرده بودم به اومدن تو که مثلا دوست صمیمی اش هستی! سریع دوریالی ام افتاد، امیر نامرد این رو نگفته بود. تا خواستم حرف بزنم عین امیر اسدالله علم به حضورم شرفیاب شد، بلندش کردم و بوسیدم و... بالاخره رفتیم خونه عروس خانم. خونه که نبود ، داخلش کوه و آبشار و فضای سبز و سرسره و...بود.من و بابای امیر ۳-۴باری باهم تصادف کردیم. چون داشتیم این موزه عصر جدید رو نگاه می کردیم.

بالاخره ما راهنمایی شدیم تو و رفتیم توی اتاق پذیرایی، دسته گلمون توی کوچکترین گلدونه اون شده بود یه دسته کاهو! واقعا عجب دنیایی بود، سریع با استقبال عمومی مواجه شدیم. پدر آرزو خانم اومد، در مورد ایشون همین نکته بس که قیمت تیم ما سرجمع شاید میشد یک سوم عصای ایشون.

خلاصه بعد هم یواش یواش کل خانواده اومدن. هرچی تعداد اونا بیشتر، ما کمتر و کوچیک تر! یاد فیلم فارسی های زمان شاه افتاده بودم بد! پسر شوفر تاکسی و... من یکی که احساس ضعف داشتم. غیر از فحش مادر تمام ناسزاهای قشنگی که بلد بودم توی دلم دادم به امیر!

همه یکی ده بار حال ما و ماهم یکی ۲۰بار حال اونها رو پرسیدیم، شما خوبید و ما خوبیم و رسیده بود به اموات دیگه، شرایط واقعا  مصنوعی بود.

یهو سکوت همه جا رو گرفت. هیچکس حتی یه کلمه حرف هم نمی زد. همه سعی میکردن به یه ور دیگه نگاه کنن ولی زیر چشمی همدیگه رو می پاییدن.یکی داشت با موبایلش بازی می کرد، بابای امیر داشت قالی رو تست می کرد که چند رج و...

از شانس خوب یهویی یه بچه اون وسط پیداش شد. نی نی جوانترین عمه آرزو خانم بود. من تا دیدمش دیگه ولش نکردم و شروع کردم حرف زدن. " وای چقدر ناز؛ بیا بغل عمو بینم؛ چقدر ملوسی نی نی؛(نا گفته نماند ما به تخم بچه هم نبودیم چون اصلا تحویل نمی گرفت) بالاخره دست نی نی رو گرفتم و با صدای آمپلی فایر دار شروع کردن باهاش حال و احوال. یه نهصد دفعه ای پرسیدم اسم شما چیه؟ تا بالاخره گفتن امی تیدا! ها؟ بعدا فهمیدین این خانمچه الهه دریاها هستن.

بچه رو دادم بغل بابای علی. ایشون هم یه سانس همون برنامه ای رو که من اجرا کردم، اجرا کردن، خلاصه یخ جمع باز شد و خانواده آرزو خانم هم دیگه گیر داده بودن به بچه که اسمت چیه و حالت چطوره! انگار نه انگار بچه ۵سال توی همون خانواده بزرگ شده! بچه دیگه کلافه شده بود. ملت ...خل! ولش نمی کردن. هی سوالا تکرار می شد، امی چطوری؟ امی! اسمت چیه و امی چه نازی و....

دیگه طاقت از کف داده بودم. ایرکاندیشن هوا رو مطبوع کرده بود، ولی انگار سطل آب خالی کرده بودن روم. تمام لولاهای بدنم داشت آتیش میگرفت. شورتم هم رفته بود یه جایی...! دیگه نتونستم صبر کنم و بلند شدم و بعد با صدای غرا گفتم: خب بسلامتی دو خانواده باهم آشنا شدن، ما رفع زحمت می کنیم، انشالله در وقت دیگه به اصل موضوع می پردازیم!

بابای آرزو خانم، افتخار دادند و بالاخره صداشون در اومد و گفت ایشون کاملا درست میگن. دو خانواده همدیگه رو دیدن و...باری از خونه زدیم بیرون و سوار ماشین شدیم. هیچ کس حتی یک کلمه هم حرف نزد! میدون تجریش گفتم بابای امیر نگه داره! پیاده شدم، خواستم بگم من دیگه نیستم که قیافه التماس آمیز امیر رو دیدم، گفتم منتظر قرار بعدی هستم. امیر انشالله لودر زیرت بگیره و خداحافظی و رفتم...جلسه بعدی رو هم تعریف میکنم! البته اگر دوست داشتید بدونید در عرض دو هفته این ماجرا به کجا رسید...

پ.ن۱: تو این خانواده امیر اینا جدش گاریچی بوده تا باباش که تاکسی سرویس داره، خودش نمی دونم چطور فرهنگی در اومده؟!
پ.ن۲: کلی از معززین دنبال آرزوی خانم بودند که نزدیک دفتر ما مطب داشته و دارند، خانواده جولی رو که میشناسید؟ انجلینا اینا! ایشون آرزوناشون هستن.
پ.ن۳: نمی دونم چطور باهم آشنا شدن و چطور مخ این آرزو خانم رو زده

پرده اول:
دیروز بدلیل شدت سرماخوردگی(قیافه ام با لبو مو نمی زنه) توی خونه موندم و سرکار نرفتم.یه طرف کاناپه رو با بالش درست کردم، مقادیر معتنابهی خوردنی اعم از آب پرتقال،تئوفلین جی، الگزیر استامینوفن کدئین، آنتی بیوتیک گذاشتم دور و برم. زیر باسنم رو هم درست کردم(مشبک شده بیچاره، شبیه توری اینقدر آمپول زدم) لپ تاپ خدا تومنیم رو هم گذاشتم تو بغلم، شروع کردم به استراحت. چُرت و چت و وبگردی هم...نمرده بودم که!

پرده دوم:
مُسَکِن و لورازپام هم خوردم که قشنگ کمبود خوابم رو جبران کنم(عین ژله شده بودم، دست و پام آویزون)

پرده سوم:
سحر خانم(خاله زاده بنده) روز قبلش از کرج، بغچه بغل تشریف فرما شده بودن. میخواستن بوسیله من اطلاعات دینی و عمومی و امنیتی شون رو ارتقا بدن، تا وقتی میرن گزینش، از پس سوالات متعلق به عصر پارینه سنگی بر بیان...

پرده چهارم:
دوربین برگرده روی خودم، لطفا! داشتم میرفتم تو نشئگی داروها که یهو دیدم یه چیزی اومد تو به همراه در اصلی مجتمع،در راهرو و در ورودی! مصرف کیلویی داروها باعث شده بود مخم ۵بزنه و عصب هام کلا واکنش رو بیخیال شن. با چشمای خمار نگاهش کردم. عجیب به نظرم اومد ولی نه خیلی! سحر بود ولی یه جور عجیبی!

 دیدم داره میاد نزدیکم ولی نفهمیدم، سطح درکم در حد مرغ هم نبود! خلاصه تو همین هیر و ویری یهویی دیدم یه چیز سیاهی توی هوا داره می چرخه و با سرعت اف۱۴داره میاد نزدیکم(تو بمیری اصلا فرصت جاخالی نبود- چیز سیاه کیف دستی ایشون بود.) تنها چیزی که احساس کردم این بود که مغز سرم توی دهنم پخش شده و سقف دهانم هم سطح با جمجمه ام.

نوت بود نازم پخش شد روی زمین، خودم هم تقریبا هوشیاریم رو از دست داده بودم که دیدم یکی دیگه هم داره میاد، لاک پشتی برگشتم. این دفعه خورد تو کمرم. فکر کنم ستون فقرات و قفسه سینه ام جابه جا شد!دل و روده ام اومد تو دهنم (کاش دم صبح یه برچسب "بیمه ابلفضل" می چسبوندم به خودم- یا ابلفضل نجاتم بده از دست این قاتل جانی) دیدم نه داره دوباره گارد میگیره، شروع کردم به جیغ و داد(نوع فاطی رجبی،حتی بدتر) از هرچی پیر و پیغمبر و ائمه و فامیل و دوست و آشنا بود امداد خواستم. طبعا کسی نیومد، کمک.

داشتم داد می زدم که یهو سحر گوشی اسمارتش رو در اورد گفت خفه می شی رسا یا هولش بدم تو حلقت؟ ( میدونستم دلش نمیاد ولی خدای نکرده اگر دلش می اومد، فک و دهن و نای و مری و معده و روده ام قائیده می شد) سریع ساکت شدم!

پرده پنجم:
توی چشمام بطرز خصمانه ای نگاه می کرد. از ترس پرسیدم چته سحرجون؟(الهی بری زیر گل- زیر نویس). گفت رسا فقط بخندی یا بعدا برای کسی تعریف کنی! گفتم نه جان سحر(زیر نویس:به دلیل اهمیت جون سحر بعد از یک روز ماجرا بصورت حداکثری منتشر کردم). گفت:

پرده ششم:
گزینش آموزش و پرورش مرکز. سحر با دو مرد(زنیکه های ج...) چادری! بعد از کلی سوال مهم مثلا در مورد تعداد نقطه های نهج ال...و غیره! مدارک شما کامل و مدت زمان تدریس ساعتی تون هم کامل ولی یه مشکلی هست؟ سحر:چه چیزی خواهر؟ شما با رسا سمیعی چه نسبتی دارید؟ هیچی، ایشون پسرخاله دور! من هستند. مردان چادری: الان ازش خبر داری؟ نه الان چندسالی است که خانواده هامون باهم ارتباط ندارن! ولی شما باهم توی یک دانشگاه بودید و توی تمام حرکت های ...زشت ایشون همراهشون بودید؟ من؟ خب برای نشریه شون هم نقاشی(کاریکاتور) کشیدید؟ من؟ نه خب، ما با هم مشکلات اعتقادی داشتیم، بعدا دیگه باهاشون کار نکردم.مردان چادری: این هیچ، شما قرار بود با هم ازدواج کنید، نکردید چرا؟ سحر:هاااااا؟ یعنی انتظار دارید ما بچه های مردم رو بدیم دست معلمی که سوء اخلاقیات! داره؟ از اینجا به بعد رو خودم میگم: هر دو طرف ماجرا قاط می زنن و سحر رو به روش قدیمی تیپکس شوتش می کنن بیرون. ایشون هم با دلی خونین وقتی میرسن به من...

نتیجه اخلاقی:
اگر این روزها شما هم گزینش دارید و در ۱۴۰سال گذشته، خودتون،خانواده تون،همسایه تون،خاله و عمه دوست همسایه تون، سوتینی، شورت مامان دوزی و...روی بند رختی توی حیاط در انظار عمومی پهن کرده. خودش رو سبک نکنه و نره گزینش چه برسه به امثال ما که خلاف سیاسی و جرم شرعی هم...!

پ.ن۱: من و سحر در دوران شفیرگی عاشق هم شدیم و درس خوندیم تا در یک دانشگاه قبول شیم، بعدش در زمان خریت عاشق و معشوق موندیم ولی بعد، ارشاد شدیم و خوب شدیم و تصمیم گرفتیم جدا شیم!(یک حرکت کاملا انقلابی و روشنفکرانه)

پ.ن۲: سحر،صبح که میخواست بره اول رفت دو رکعت نماز خوند با صدای بلند، فکر کرد صداش رو بیشتر خدا می شنوه.و بعدش هم یه چادر ۹متری عین قالی پیچید دورش! بزور از جام بلندم کرد تا از زیر قران ردش کنم. آخرش هم التماس دعا...سحر رو تا حالا خودم ۴بار با کمک یاران مومن از زیر دست ماموران مبارزه با خوشکلی در اوردم. چندباری هم باباش و...بیشترین استفاده اش از پارچه نیم متره اونم بعنوان مانتو! 

پ.ن۳: دروغگو رو باید بری در خونه اش. سحر برانداز بود و من همین اصلاح طلب امروزی، تازه همیشه آویزونه به من! تا خودش باشه آفتاب پرست نشه!

اول یه ...معر در خصوص حضرت بالاترین لعنهم دائم! بالاترین اغفالم کرد. و من هر روز ساعتهایم را با بالاترین تنظیم میکنم. حتی ساعت توالت رفتنم را! و لعنت به تو ای بالاترین که امتیازم را چون یک پمپ هورت می کشی توی خودت. می شود فوتش کنی بیرون؟ کاش هوش ات چون فهمت کور نبود. که هست! بالاترین و من از امشب به بعد غیر از طنز یک کار دیگه هم می کنم. هر بار در چند خط یک موضوع را با توی بی صحاب شده ی زورگیر امتیاز بر و میهمانان محترم سایتت که از من یتیم ترند تقسیم می کنم.روحم شاد. عجب ...شعری گفتم برای بالاترین صهیونیست

می دانید نام سایپا از کجا آمده است؟ به نظرتون! نه حالا فکر کنید! حالا مگه میگم! نه جان من دو تا حدس بزنید. می خواستید نیاید تو وبلاگ یه طنز نویس...مثلا سازمان یلان پاسداران ایران. یا سوتین یوزپلنگا و هزارو خرده ای دیگه چیز و میز. اما...

دوستان اشرف پهلوي، وی را  سايپا خطاب می کردندSAIPA!، سايپا؛ مخفف كلمات زير است:

SON ALTESS IMPERIAL PRINCESS ASHRAF

 كلمات بالا به زبان فرانسوي مي شود:

والاحضرت شاهدخت اشرف            (بدون شرح)

حرف تو دلم میمونه دل درد می گیرم...دیشب طرح سهمیه بندی بنزین آغازشد، و شبیه باقی طرح های دولت نخبه هم یه چندتایی معلول و شهید و ...از خودش باقی گذاشت.  یهویی ۱۰۰هزار تا جاسوس با افتابه و شیلنگ و قصری(لگن) تشت و پلاستیک دسته دارو ... ریختن بنزین ببرن.

بالطبع چون جاسوس بودن و البته مقدار معتنابهی هم پول گرفته بودن از امریکا و اسرائیل کرم داشتن که الکی در هم بلولن و هی بگن بنزین میخوایم. این جاسوس های پولکی از یه لیتر بنزین هم نمی گذشتن بعد از یکی دو ساعت علافی هم به همکارانشون حمله بردن هم مامورهای انتظامی هم به هرچی بسکوییت و پفک و اخرش هم به پمپ بنزین.

صبح که شد یه تعداد نومیانده اظهار نظر کردن. ناز ترین این نظرات متعلق بود به م.ت،.. این شتر مدل ۸۶ با صلابت تمام فرمودند همه تون جاسوسین. یا هرکاری ما می کنیم تایید کنید یا اعتراف کنید به جاسوسی...طبق این نظریه مکش مرگ ما، ۶۰میلیون نفر از ایرانیان ایادی غربند...

پ.ن: طبعا اگر موضوع خاصی در نوشتار باشه و تذکری از سوی یکی از آنها که باید داده بشه با عرض پوزش نوشتار رو حذف خواهم کرد.

بازگشت ابو دنی اورتیقا به نیکاراگوئه

۲۲ خرداد ماه ۱۳۸۶    ساعت : ۲۱ , ۰۳
خبرگزاري انتخاب :

رسا سمیعی: بعد از انتشار عکسهای دو عضو شورای شهر در بیمارستان جاز بروکسل، اوضاع این حقیر سخت قمر در عقرب شد.یک تعداد از خوانندگان تماس گرفته بودند که این بخش در شأن انتخاب نیست! علت نا معلوم! عده ای غیر خواننده هم گفتند تعطیلش می کنید یا...؟ این شد که مدتی از خدمت حضور بی بهره بودیم. . النهایه با این همه موضوع بنا به مصلحت چراغ خاموش حرکت می کنیم و خودمان را به آن راه می زنیم. تا یک وقت خدای ناکرده نان این نویسنده هم آجر نشود.واقعا الاعفو! من دیگه عکس کسی را کار نخواهم کرد. گزارش زیر در خصوص اخی ابو دنی اورتیقا ست.
----------------------------------
رفیق دانیل اورتگا در ساعت یک بامداد 20خرداد وارد فرودگاه تهران شد و سرانجام در ساعت 10صبح به رزیدنس میهمانان خیلی خاص رسید و مورد استقبال برادران قلی و احمدی نژاد قرار گرفت.

 
رفیق اورتگا با چشمک: کلکا،کی بهتون گفته بود من بد ماشینم؟ همه با هم: اون!!!
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ادامه گزارش تصویری را در بازگشت ابو دنی اورتیقا به نیکاراگوئه  ببینید و بخوانید.

خبر از خواب پریدن یان گرزبسکی(کارگر راه آهن لهستانی) که 19سال پیش تر بر اثر سانحه به کما رفته بود، بدطور قلقلکم داد. تصور کن شب که میخوابی کشور در دست قهرمان خلق یاروزلسکی قلچماق(دیکتاتور لهستانی) باشه و وقتی بیدار می شوید واحد پولتان یورو، هرجای جهان هم بخواهی می توانید بروید... حتی دبی! احتمالا در اول مصاحبه وقتی ازش پرسیدن خوبی گفته : ما همه که سرخ می پوشیم و سیگار ویسنتون نمی کشیم زیر پرچم لنین کبیر و استالین عزیز و خروشچوف در رفاه بسر میبریم و سرخ بودیم و سرخ هم می مانیم تا چشم حسود هم کور! بعد که دو ریالیش رو براش میندازن ، چه قندها که با سنتز در اشکم یارو پولکی نمیشه.